Een loyaliteitsprogramma moet simpel zijn. Makkelijk genoeg om te begrijpen, makkelijk genoeg om te gebruiken, makkelijk genoeg om naar terug te keren. En elk merk dat aan loyaliteit begint, kopieert in een of andere vorm de basis van iemand anders. Op functioneel niveau is er niet veel variatie.
Dat is precies het probleem nu. Die eenvoud, en eerlijk gezegd die saaiheid, is wat vergelijken zo makkelijk maakt. Mensen deden vroeger nooit die moeite. Daar hebben we nu AI voor. Op basis van een onderzoek van Logica Research onder 3000 online shoppers ziet 83% een duidelijk voordeel in het gebruik van AI, vooral vanwege tijdsbesparing en betere prijzen. Het is een geweldige periode geweest voor het goedkoopste melkmerk.
AI leest de voorwaarden, rangschikt je tegenover je concurrenten, berekent welke categorieën en producten waar en wanneer het goedkoopst zijn, en negeert alles wat je er sexy omheen hebt gebouwd. Niets wordt gemist. De welkomstkorting, de verjaardagsvoucher, de seizoenspromotie. Al die bedragen en voorwaarden, één prompt verwijderd.
Maar misschien is dit juist een goede zaak.
Wat de meeste merken loyaliteit noemen, drijft toch al veel te lang op kortingen en punten. Het heeft niet zoveel opgeleverd als merken denken, wat vaak een meetprobleem is. En de sector weet dat al een tijd. Laat ik dat terugnemen. De sector had dat al een tijd moeten weten.
Ehrenberg-Bass maakt al decennia een weinig glamoureuze versie van dit punt. Loyaliteitsprogramma's verzamelen vooral de mensen die je toch al kochten, met een sterke scheve verdeling richting je bestaande zware kopers. Je betaalt om mensen te laten terugkomen die toch al terugkwamen, en het verandert hun gedrag misschien niet eens zoveel.
Wat nieuw is, is dat het zichtbaar wordt. Merken zullen zien dat mandjes kleiner worden en frequentie daalt, zonder dat het dashboard vertelt waarom. De reflex zal zijn om aan de enige hendel te trekken die ze kennen, en dat is meer korting. Een verliezersspel, als je het mij vraagt.