Vorige maand was ik aan het kamperen met mijn zoontje. En normaal lees ik iedere avond voor uit 'n echt boek. Maar met de halve inboedel in de auto was er geen plek meer voor een boek. Dus dit keer was het tijd voor chat-GPT verhaaltjes.

Ik ben allang geen grote ChatGPT-fan meer, maar voor verhaaltjes verzinnen voor een kleuter van vijf werkt het prima (Claude had me vast een HTML-pagina met drie grafieken gegeven.)

Mats' eerste idee was simpel: Mats en Eelco als astronauten.

Ze bouwden een raket en gingen de ruimte in. Eerst naar Mars. Daarna naar een bosplaneet. Een pizzaplaneet. De Planeet van de Rare Gezichten. Een spookplaneet. En steeds gekkere plekken die Mats er zelf bij ging verzinnen.

Elke avond keek hij uit naar bedtijd, puur om te horen waar Mats en Eelco deze keer zouden uitkomen. Sommige verhalen deden hem echt hardop lachen.

Op een gegeven moment kwam de vraag die eraan zat te komen: "Mag er ook een plaatje bij?"

Tuurlijk. Dus kreeg elk verhaal er een afbeelding bij.

Kunnen Mats en Eelco ook in de bioscoop?

Op een gegeven moment maakte ik van een van de scènes een filmpje. En toen veranderde er iets.

Je zag zijn ogen oplichten toen Mats en Eelco ineens gingen bewegen. De personages waar we elke avond over hadden zitten praten, leefden ineens echt.

Een paar weken later hadden we het over de nieuwe Paw Patrol-film. Mats vroeg: "Kunnen Mats en Eelco ook in de bioscoop?"

"Nee, natuurlijk niet." Een heel logisch antwoord. Alleen vroeg hij het nog een keer. En op een gegeven moment dacht ik: waarom eigenlijk niet?

Ik belde onze vrienden bij Pathé en legde het idee uit. Ze wilden meedoen.

Zo kreeg een stapel geïmproviseerde bedtijdverhalen van een camping ineens een deadline: er moest een film komen.

Een paar weken nadat we Mats en Eelco samen in een tent hadden bedacht, zat hij in een echte bioscoopzaal.

De lichten gingen uit. Het Pathé-logo verscheen. En toen stonden er ineens twee kleine astronauten op het scherm: Mats en Eelco.

Voor hem waren dat geen AI-personages — dat waren gewoon zijn personages.

En dat is misschien wel waar ik nog steeds het meest enthousiast van word bij generatieve AI. Het gaat me niet om een advertentie die iets sneller klaar is, of een fotoshoot die je kunt overslaan, of eindeloze hoeveelheden content. Het gaat erom dat de afstand tussen iets bedenken en het ook echt meemaken ineens heel klein wordt.

Een kleuter van vijf verzint 's avonds een planeet, en een paar weken later loopt hij erin rond op een bioscoopscherm. Dat is best magisch.

Er is nog een reden waarom dit me is bijgebleven. Een paar jaar geleden probeerde ik namelijk al iets soortgelijks, in de begindagen van generatieve video.

Toen kwam het erop neer dat je piepkleine clipjes genereerde, een seconde of twee, hopen dat er iets bruikbaars uitrolde, en die fragmentjes dan aan elkaar plakken. Een personage er steeds hetzelfde uit laten zien was bijna niet te doen. Beweging was onvoorspelbaar. En alles boven een paar seconden kostte bakken geduld en uren monteren.

Dit keer was het compleet anders.

Samen met collega Nick Den Turck, die meteen enthousiast was over het idee, hadden we de hele film van 15 minuten in twee dagen productietijd staan.

We combineerden verschillende beeld- en videomodellen en dat leverde resultaten op waar ik zelf van opkeek. Het gaat inmiddels best hard.

Langere shots. Personages die consistent blijven. Meer controle. Snellere iteraties. Door modellen en workflows aan elkaar te knopen konden we het eindelijk aanpakken als een echte productie, in plaats van los AI-geëxperimenteer. Meteen ook een mooie test voor de nieuwe AI Flows-functie in Cape.io.

Er zitten nog rare AI-momentjes in de film. Pixar is het niet. Maar vergeleken met wat een paar jaar geleden kon, is het best knap. En als je dit al in twee dagen voor elkaar krijgt, ben ik wel benieuwd wat Mats over een paar jaar de bioscoop in wil hebben.

Speciale dank aan Rob van Lierop van Pathé, die zo gek was om ons een zaal te lenen en Mats en Eelco op het grote scherm te zetten.